Anekdotes/ervaringen van (oud-) leden

Wat een prachtige veelzijdige site hebben jullie gekregen. Het is een tijd terug dat ik keek, maar ik ben verrast! Ik was met mijn 9 jaar een van de eerste leden van de METRO. We oefenden bij de voorzitter thuis op zolder. Daar heb ik leren fluiten. Van 1954 t/m 1967 (toen de nieuwe uniformen kwamen) ben ik lid geweest. Verschillende jaren heb ik de leerlingen leren fluiten. Helemaal fout heb ik later geleerd toen ik les nam bij een echte fluitleraar. Toen ik het leerde zeiden ze: Doe maar net alsof je spuugt! Alleen zonder nattigheid natuurlijk. Vanzelf kreeg je daardoor kramp in je kaken, maar je wist niet beter. Mijn broer Hans, die in 2003 is overleden, is de eerste 10 jaar tamboer geweest.
De METRO was mijn alles en ik zette alles er voor op zij. Mij ouders hebben wat winkels afgelopen voor oude kranten. Onze hele hal lag soms vol. Bij uitrukken waren ze er altijd bij. Ook waren er uitvoeringen in het Kurhaus. Daarvoor verzamelden we via de winkeliers prijzen voor de tombola. Nu is alles veel professioneler. Een paar jaar terug heb ik al mijn fotoalbums bij jullie gebracht en ik zie vele foto's terug hier op de website. Leuk! Ik kreeg toen een CD van jullie en ik vind hem prachtig. Niet te vergelijken met vroeger. Ik heb alleen het 1e kleine grammofoonplaatje nog. Toch wonnen we altijd veel eerste prijzen. Er was veel concurrentie met de Duindorp band. Uit deze band is namelijk de METRO ooit ontstaan. Is dat nog steeds?
Jaren geleden hadden we een reunie, die was erg leuk.
Dit was het een en ander van mijn kant. Als er nog "bekenden" zijn die dit lezen: De hartelijke groeten van Wil Markies-van Kleef

Toen de jaarlijkse auditie van de Haagse muziekkorpsen nog plaatsvond op het Binnenhof verzamelde METRO altijd bij het Ministerie van Financiën.
Daar is onze (vorige) Siberische husky beroemd geworden, want elk jaar na de afmars volgde de speech van de tamboer maître en dat eindigde steevast met "Ingerukt....." WOEF, en iedereen schoot gelijk in de lach.